Mario Levi: İki tip insan vardır… Gidenler, gitmeyi bilenler ile hep aynı yerde kalanlar

“Kimi insanlar gitmeleri gerektiği halde gidemiyor işte… Birbirlerine de, gidemedikleri için, sadece hapishanelerini, parmaklıklarını verebiliyorlar bu yüzden…”

Ağlamasını kesmişti biraz.

“Neden?.. Neden?.. Doğrusu yok mu peki bunun?..” diye sordu.

Ona, bu doğallığını, çocuksuluğunu görünce, bir de sözlerimle, duygularımla, farklı yerlerden, farklı zamanlarımda alıp getirdiğim kırgınlıklarımla da sarılmak istedim.

“Doğrusu mu?.. Doğru ne ki?.. Kimin doğrusu tek doğru ki?.. Bir ‘yalnızlık dolambacı’ bu küçük kız… O romanın adını, bu ilişkileri düşündüğümde, daha çok severim. Şunu söyleyebiliyorum artık. Yazacağım romanda, şu cümleye mutlaka yer vereceğim: İki tip insan vardır… Gidenler, gitmeyi bilenler ile hep aynı yerde kalanlar, kendilerini aynı yere ve birbirlerine tutsak edenler…”

Gözleri doldu bu söylediklerimi duyunca, yine ağlamaya başladı. Bir kâğıt mendil istedi, verdim. Burnunu sildi.

“Sen gidebiliyorsun sanki!..” dedi.

Sesinde yine o küçük kızın öfkesi vardı, çaresizliği vardı, şefkat arayışı vardı… Gülümsedim… Benim de çaresizliklerim vardı hiç kuşku yok ki… O anda, bu çaresizliklerimi örtmek için gülümsemiştim zaten. Ama içimde duyurmak istediğim, her geçen gün biraz daha çok yaklaştığımı hissettiğim bir ses de vardı.

“Ben gideceğim… Günün birinde mutlaka gideceğim…”

Bu inancın doğurduğu sesi her geçen gün biraz daha çok duyuyordum, evet. Ancak bu ses, onun açısından o akşam sadece o öfke duvarına çarpabilirdi.

“Sen hiçbir yere gidemeyeceksin!.. Çünkü gitmek istemiyorsun. Sen sadece gitmek istemeyi istiyorsun, gitmeyi hayal etmeyi seviyorsun…”

Kendimi bir daha savunmaktan başka çıkar yolum yoktu.

Mario Levi
Lunapark Kapandı

Yorum yapın

Cafrande.org’u

‘ta BEĞENda TAKİP Et

Yereli yaşa, evrensel düşün!.. www.cafrande.org

Önceki yazıyı okuyun:
Aslı Erdoğan: Beni kendimle buluşturacak ve ondan azat edecek sözcüğü bulamadım

Kapat