Dayak Yemeden Duramıyorum – Aziz Nesin | “Yuu yuu… Hakeme gözlüüük”

Otobüs tıklım tıklım doluydu. Yolculardan birinin görünüşüne bakılırsa, adam  yanlış taşıta binmiş olmalıydı. Onun yeri otobüs değil, ancak cankurtaran arabası  olabilirdi. Sol kolu sargı beziyle omuzuna bağlıydı. Kafası sarılıydı. Gözünün biri  morarmış, şişmiş, öbür gözü de kanlanmıştı. Bastonuna dayanarak, kalabalık  otobüsün içinde kendisine yer açmaya çalışıyordu. Adam, saatin tık-takları gibi hiç durmadan,
— Iııh!… Aaah!… Amaaan!!… Ooof!. diye inli
yordu.
Bu görünüşe bakılırsa, adam, otobüsün büyük bir sarsıntısıyla dağılacak, eli, kolu, bacakları yerlere dökülüverecekti.
Oturan yolculardan biri haline acıyarak yer verdi, adam inleyerek oturdu.
Kendisine yer verene,
• Allah razı olsun, dedi.
Yanındaki adam onu tanıdı:
• Merhaba Selman Bey…
• Ooof… Aaay… Merhaba Şerafeddin Bey… Amaan, bittim… Iııh…
• Geçmiş olsun, ne oldu yahu?
• Aaah.. Amaan.. Hiç sorma, üç aydanberi böyleyim.
• Vah vah… Geçmiş olsun Selman Bey… Hasta mısınız? Nedir rahatsızlığınız?
• Eeeh… Bu da bir hastalık sayılır ya… Bu da bir türlü hastalık. Ooof, bittim,
amaan…
• Vah vah vah… Doktor ne diyor? Teşhis koydular mı?
• Amaaan… Iııh… Doktorluk birşey değil ki bu, kardeşim. Doktorun yapacağı hiçbişey yok… Vayyy… Allah düşmanımın başına vermesin. Amaaan… Her tarafım ağrıyor, kopacak gibi… Kalçamı oynatamıyorum. Iııh…
• Doktora gitmeden olmaz Selman Bey… Hiç olmazsa bir hastaneye yatın.
• Hastanelik iş değil Şerafeddin Bey… Belki, belki tımarhanelik bir iş… Vay vay
vayyy… Aaah…
Çok da sâri bir hastalık…
Şerafeddin bey, biraz geri çekildi,
• öyleyse sokağa hiç çıkmamalıydınız, dedi.
• Aaah… Ooof… Çıkmadan duruluyor mu? Söylemesi kolay. Bu hastalığa yakalan da sokağa çıkma bakalım. . Bana bu hastalık bizim oğlandan geçti.
• O da mı hasta?
• Sorma. Hem de nasıl… Onunki büsbütün berbat… Müzmin… Ayy… Efendim, bakın nasıl tutuldum bu hastalığa… Anlatayım size: Bizim oğlan, bir türlü liseyi bitiremedi. Dokuzuncu sınıfta iki sene okudu, ona geçti. Onda iki sene kaldı. Hep top yüzünden.. Iııh.. Amaaan. «Oğlum, bırak şu topu» diyorum. «Nasıl bırakayım baba?» diyor. «Yahu, istikbalin mahvoldu.» istikbalden geçtik, hayatı da
mahvolacak. Maç günü oldu mu, akşama eve, muharebeden çıkmış gibi gelir. Bereket versin, sol bacağı kırıldı da top oynayamaz oldu. Bacağının kırılmasına bile razıyım, anla artık… Aman… Ooof… Bacağı kırılmasa da yine oynasa bir gün oğlanı temelli öldürecekler. Giden bacak olsun, başımızın gözümüzün sadakası olsun da tek oğlan kurtulsun, dedik. Vay vay vay.. Kemiklerim kopuyor. Sonra efendim, bu sefer de oğlan maç delisi oldu.
Oynayamasa bile maça gitmeden duramıyor. Ankara’da maç olur, Ankara’ya gider, İzmir’de olur, İzmir’e gider. Gittiği bişey değil, her maçtan dönüşünde yataklara serilir. Sesi kısılır. «Oğlum, neye sesin kısıldı?», «Bağırmaktan baba», «öyleyse bağırma evlâdım», «Söylemesi kolay, sen gel de bağırma bakalım..». Bir maçtan gelir kafası patlamış. Bir maçtan gelir, burnu kırılmış, gözü patlamış… «Oğlum, nedir bu  halin?» «Maçta kavga ettik.» «Yahu, oynarken hadi anladım, seyrederken de kavga edilir mi?», «Edilir elbet». «Peki kavga etme.» «Söylemesi kolay, sen gel de kavga etme bakalım.»
Bu nasıl iş? Ne desem «Elimde değil, söylemesi kolay.. Sen gel de yapma bakalım» diyor. Bir seferinde gidip oğlanı karakoldan aldık. Maçta kavga edip karakola düşmüşler. İki üç sefer de ilkyardım hastanesinden aldık, getirdik.
Yalvarıyorum, «Oğlum, evlâdım, yavrum, canına yazık değil mi? En sonunda sen bu yolda can vereceksin» diyorum. «Biliyorum, yazık ama duramıyorum. Uzaktan söylemesi kolay. Gel de sen durdur bakalım» diyor. Artık merak ettim, bir gün «Beni de götür şu maça bakayım» dedim. Oğlumla beraber maça gittik. Oyun başladı. Benim takım makim tuttuğum yok. Kim yenerse yensin, bana vız gelir. Ben oyunculardan çok seyircilere bakıp bakıp alay ediyorum. Derken efendim, Gazhane tarafındaki kaleye bir gol girdi. Ama, Allah için gol… Beyim, göz göre göre hakem saymadı. Ben katiyen haksızlığa dayanamam. «Yuu yuu… Hakeme gözlüüük» diye bağırmaya başladım. Benim gibi başkaları da bağırıyor. Derken efendim, oradan efendiden birisi bana «Hakem haklı, gol değil» dedi. «Bal gibi de goldü. Hakem haksızlık ediyor.
Öbür takımdan para aldığı besbelli» dedim. O efendiden adam bana «Ulan inek oğlu inek, öyle gol olur mu?» dedi. Ben de ona «Sözünüzü iade ederim. inek oğlu inek babanızdır» dedim. Maça ilk gidişim olduğundan usulünü, erkânını bilmiyorum. Maçta birisi sana inek dedi mi, iade edilmezmiş. Ben böyle söyler söylemez, adam burnumun üstüne bir yumruk indirip beni yere yıktı. Bereket versin araya başkaları girip, ayırdılar. Yoksa adam beni daha çok dövecekti. Ben yumruktan sonra yere yıkılıp burnumdan kan boşanınca, benim oğlan yardımıma koşar sandım. Neredeee…
Ben ona «Aman oğlum, yetiş!» diye sesleniyorum, o bana,
— Dur baba, dur yahu… Gol oluyor, diyor.
Burnuma mendil tıkayıp kalktım. Bu sefer haksızlıkla golü sayılmayan takıma içimde bir sevgi başladı. O takımdan birinin ayağına top geldi mi beyim, ben kendimi tutamıyorum, sanki top benim ayağımdaymış gibi, canügönülden topa vurur gibi ayağımı bir sallıyorum. Sonra arada bir aklım başıma geliyor, yahu ben deli miyim, diyorum. Ayağımı tutmaya çalışıyorum. Sonra yine kendimi kaybedip, topa bir tekme savurur gibi ayağımı havaya fırlatıyorum. Hem öyle bir şiddetle ki, topa vursam, top kale ağlarını delip geçtikten sonra sputnik gibi havaya fırlayıp aya kadar gidecek.
Bana öyle geliyor. Ben böyle heyecandan topa vuruyorum diye ayağımı savururken önümdeki adamın kıçı budur diye tekmeyi indirmeyeyim mi? Adama «Pardon, affedersiniz…» filân dedim. Adam, «Olur yahu, maçta her şey olur. Şimdi tıraşı bırak, gol giriyor.» dedi. Derken bu sefer benim arkama bir tekme indi. Şiddetine bakın ki, arkama inen tekme, gözümden şimşek çıkardı. Eh, anladım, burada tekmeleşmek ayıp değil… Çünkü herkes birbirini tekmeliyor. Hem de kimsenin kastı yok.. Seni tanımaz etmez, bir düşmanlığı yok. Adam, heyecana gelmiş, top diye sana vuruyor. Anlaşılır bir iş değil Şerafeddin Bey… Yahu, top senden bir kilometre uzakta, sen buradan topa
tekme savuruyor-sun. Biz başladık tekmeleşmeye. Onlar bana tekme atıyor, ben onlara. Ama hiçbirimizin kalbinde kötü niyet yok. insan o zaman heyecandan yediği tekmelerin acısını da duymuyor. Sonra efendim, bizim kaleye bir gol girdi. Namussuz hakem bu golü saydı. Sayınca artık ben bu haksızlığa dayanamadım. Avazım çıktığı kadar:
— Kovaaaa!… diye bağırmaya başladım.
Kendimi tutamıyorum. Elim, ayağım zangır-zangır titriyor. Yanımda gazozcu varmış. Gazoz şişelerini kaptığım gibi hakeme fırlatmaya başladım. İyi ki o sırada yanımda gazoz şişesi var da başka bişey yok. Bomba olsa hakeme bomba fırlatacağım.
Bir karışıklık oldu. Goldü değildi derken, biz seyirciler bir kapıştık. Hep birbirimize girdik. Herkes birini yakaladı. Ben o hızla, on yaşında bir çocuğu kaptığım gibi altıma almışım, çocuğu boğacağım. Yoktan kaatil olacağım. Bereket çocuk, «Amca ben de sizin takımdanım» dedi de elimden kurtuldu. Ben çocuğu bırakır bırakmaz, Izbandut gibi bir herif beni altına aldı. Vurur da vurur.. Bizim
oğlana bakıyorum, oğlan neredeee… O sahaya atlamış, hakemin hakkından geliyor.
«Poliiis!» diye bağırdım. Polisler de birbirine girmiş. Kimi oyuncuları dövüyor, kimi seyircilerden dayak yiyor. Beni altına alan adama «Yahu sen hangi takımdansın arkadaş, sakın ikimiz de bir takımdan olmayalım. Beni boşuna dövüp durma!» dedim iyi ki demişim. İkimiz de aynı takımdanmışız. Ama adam insafsız. «Ben simdi karşı takımdan birisini nereden bulayım…» diye yumrukları indirdi. Can acısıyla fırladım, kurtuldum. Seyircilerden birine kapışacak adam kalmamış da, zavallı hırsından, tribün tahtalarını ısırıyor.
Nasıl olduysa ortalık düzelir gibi oldu, maç yeniden başladı. Bizim takım taraftarları takımı coşturmaya başladık: « Ya ya ya, şa şa şa, bizim takım çok yaşa..,»
Benim artık bağırmaktan sesim soluğum kesilmiş. Oradan birinin elindeki tenekeye ben de vurmaya başladım. Asıl kıyamet de ondan sonra koptu. Sahada iki oyuncu birbirine girdi. Biz de birbirimize yapıştık. Birisi beni bacağımdan yakalayıp havaya savurdu. Şöyle bir havada uçtuğumu biliyorum. Ondan sonrasını hatırlamıyorum, birader.
Gözümü hastanede açtım.
Şerafeddin Bey,
• Demek bu haliniz ondan… dedi.
• O kadarla kalmadım ki… Ertesi pazar bizim takımın başka takımla maçı varmış.
Artık durabiliyor muyum? Uzaktan söylemesi kolay. Sen ol da dur bakalım.
Bağlasalar duramazsın… Iııh… Amaaan.. Ooof.. Her tarafım kopuyor.
• Selman Bey’in sargılı elinden bir paket düştü. Eğilip onu alırken,
— Bu da tenekeyle kaynana zırıltısı, dedi. Bağırmaktan sesim kısılınca teneke
çalıyorum.
Otobüs durdu. Sargılar içindeki adam inleyerek kalktı,
• Allahaısmarladık Şerafeddin Bey, dedi.
• Nereye şimdi? Doktora mı?
• Yok canım, maça.. Aaaah.. Ooof . Iııh..

Yorum yapın

Önceki yazıyı okuyun:
‘Entelköy Efeköye Karşı’ filmi Üzerine Yönetmen Yüksel Aksu ile Söyleşi – Zahit Atam

Yüksel Aksu ile Anadolu kültürü, tarihsel geleneklerimiz, mitolojideki kolektif arketipler, mizah ve direniş, iktidara karşı bir varoluş alanı olarak mizah,...

Kapat