Yaşar Kemal: İnsanın yozlaşma belirtisi, insanın sevgisizliğiyle başlar

Şöyle Düşünüyorum da!
İnsan mutluluğu üstüne düşünüyorum da, böylesi bir dünyada insana bir çıkar yol bulamıyorum. Bu dünya sevgisiz bir dünya. Dünyayı sevmeyenlerin, ağaçları, kuşları, ak bulutları, mavi göğü, akar suları, topal karıncayı, hasta kurbağayı sevmeyenlerin dünyası.

İnsanoğlunu sevmeyenlerin dünyası.İnsanın yozlaşma belirtisi, insanın sevgisizliğiyle başlar. İnsanlar çok uzun zamandan bu yana sevgiyi unutmuşlar. Acılı. Güzelliği, dostluğu unutmuşlar. Dehşet bir özlem içinde insanoğlu. İnsanoğlu sevgi dolu bir yaratıktır.

İptida sevgi var idi. İnsanoğlu sevgisini yitirdiği gün, her şeyini de birlikte yitirdi. Doğadan, kendi asliyetinden uzaklaştı. İnsanoğlu doğayla savaşında kazandıkça kendine daha çok, daha sevgiyle dönecek, doğa karşısında ezilen kişiliğine yeniden kavuşacaktı. Daha özgür, daha insan olacaktı.

Olmadı… İnsan doğa karşısında kişiliğine kavuşurken köleleşti. Burjuva dediğimiz mutsuz bir takım çıktı, insanlığın başına, kendi başına bela. Burjuva sınıfı bütün hastalıklarıyla insanlığın başında bir veba gibidir.

Burjuvazi insan soyunu yaraladı. Onulmaz yaralar açtı insanda bu insan bölüğü. İnsanlık, Afyon Harbinden dolayı milyon yıl geçse de utanmayacak mı? Toplama kamplarında işkencelerle öldürülenler yüzyıllar boyunca insanlığın kanayan yarası olmayacak mı? Vietnam Savaşını insanoğlu yüzyıllar sonra da unutabilecek mi?

Almanlar diyor ki, biz yapmadık toplama kamplarını, Hitler ve avenesi yaptı. İnsanlık diyor ki, Almanlar ve Hitler yaptı. Amerikalılar diyorlar ki, Johnson ve avenesi yaptı. İnsanlık diyor ki, Amerika yaptı. Sömürgeciler yaptı, burjuvalar yaptı. Kim yaparsa yapsın, toptan üstümüzden atmaya ne kadar uğraşırsak uğraşalım, bu cinayeti insan soyu yaptı. Kendi kendimizi doğa karşısında küçülmekten kurtarabilir miyiz? Belki bir tek şey kurtarabilir insanoğlunu, insan kuşaklarını… Burjuvaların insan soyuna bulaşmış bir hasta bölük olduğu… Bizi kurtaracak ancak ve ancak budur. Büyük insanlık hiçbir zaman hastalanmaz. Diyebiliriz ki, bir çağda bir bölük hastalanmış insan geldi dünyaya, ya da hastalanmak zorunda olan bir bölük insan geldi dünyaya, insanlık dışı işlemler yaptı ve defolup gitti.

Bu düşünce doğrulanırsa belki kuşakları kendi kendilerini küçümsemekten, insan soyundan utanç duymaktan kurtarabiliriz.

Biliyorum, inanıyorum bir gün insanlık burjuvalardan, bu hastalanmış bölükten kurtulacak, dünya arınıp tertemiz olacak, Vietnam, Afyon Savaşı, toplama kampları, gettolar, yoksulluklar birer acı anı olacak. Bunları biliyorum, inanıyorum… Ama bu cinayetler, bu alçaklıklar insan kuşaklarını ağılamakta devam etmeyecek mi? Korkum bu.

Vietnam Savaşı, tarihin en büyük, en utanılacak cinayetlerinden biri… Her gün gözlerimizin önünde sürüp gidiyor. Buna karşın bana öyle geliyor ki, daha her şeyi yitirmedik. Bir şeyleri, biraz dostluğu, biraz sevgiyi kurtarabilir, gelecek kuşaklara verebiliriz. Daha her şeyi yitirmedik, bir Che Guevara var. Daha her şeyi yitirmedi insan soyu, bir Nâzım Hikmet var. Daha her şeyi yitirmedi insan soyu, Vaşingtonda yürüyenler var. Daha her şeyi yitirmedi insan soyu, Küba var. Daha her şeyi yitirmedi insan soyu, Vietnamda dövüşen Vietnamlılar var.

Vietnamda dövüşenlerin kanı insanlığın bütün kirlerini yıkayabilir belki. Vietnamda dövüşenlerin ışık gibi akan kanlarından taze, sevgi dolu, dostluk dolu yepyeni bir insanlık doğabilir. İnsan soyu umutlu, mutluluk dolu bir dünyaya ulaşabilir. Vietnamda dövüşenlerin kanı insanlığın hastalıklarına derman olabilir…

İnsan mutluluğu üstüne düşünüyorum da, böylesi bir dünyada insanlık kurtuluş yolunu bulmuştur belki… Vietnamlıların kanı bir mutluluk muştusudur belki. Şöyle bir düşünüyorum da, sömürücülere peşkeş çekilmiş memleketimde karanlığımın, umutsuzluğumun, ağılı acımın üstüne, mutsuzluğumuzun üstüne pul pul ışıklar dökülüyor. Yüreğim apaydınlık oluyor. Dost ihanetlerine karşı.

21.11.1967

Yaşar Kemal
Ağacın Çürüğü

Yorum yapın

Cafrande.org’u

‘ta BEĞENda TAKİP Et

Yereli yaşa, evrensel düşün!.. www.cafrande.org

Önceki yazıyı okuyun:
Bir Thomas Mann Portresine Doğru – Theodor W. Adorno

Sanatçının yapabileceği en iyi şey, dahilik oyununu oynamak ve çağının malzemesinde bulunmayan metafizik anlama, bir usta olarak kendisi sahipmiş gibi...

Kapat