Üçünden Biri Hâlâ Yaşıyor! – Italo Calvino

Üçü de çıplaktı ve bir taşın üstünde oturuyorlardı. Köyün bütün erkekleri çevrelerini sarmıştı ve o sakallı koca adam tam karşılarında duruyordu. “… ve dağlardan daha yüksek alevler gördüm,” diyordu sakallı ihtiyar, “ve şöyle dedim: Bir köy yanarken alevler nasıl böyle yükselebilir?”

Onlar hiçbir şey anlamıyorlardı.

“Dumanın dayanılmaz kokusunu duydum ve şöyle dedim: Köyümüzün dumanı nasıl böyle pis kokabilir?”

Çıplak olan üç kişiden en uzun boylu olanı kendi omuzlarını sarmalıyordu, çünkü biraz rüzgâr çıkmıştı ve sonra neler döndüğünü açıklaması için yanında oturan ihtiyara bir dirsek attı, hâlâ anlamaya çalışıyordu ve ihtiyar bu dili birazcık da olsa bilen tek kişiydi. Ama ihtiyar artık başını ellerinin arasından kaldırmıyordu ve sadece arada sırada sırtında omurları boyunca bir seğirme oluyordu. Şişman olanı artık hesaba katmamak gerekiyordu; kendini bedeninin kadınsı yağlarının titremesine bırakmıştı ve gözleri yağmurla ıslanan camlara benziyordu.

“Ve sonra bana bizim buğdaylarımızdan yükselen alevlerin, evlerimizi yaktığını ve evlerimizin içinde öldürülmüş çocuklarımız olduğu için ortalığın böyle pis koktuğunu söylediler: Tancin’in çocuğu, Ge’nin çocuğu, vergi muhafızının çocuğu.”
“Kardeşim Bastian,” diye bağırdı gözleri cin çarpmış gibi bakan. Bir tek o konuşmaları bölüyordu. Ötekiler ciddi ve suskundular; ellerini tüfeklerine dayamışlardı.

Italo Calvino
Kaynak: Öyküler

Yorum yapın

Önceki yazıyı okuyun:
İnsandaki din duygusunun kaynağı korku mu? – Ali Şeriati

Bir çok psikolog din duygusunun kaynağında korkunun bulunduğunu ileri sürmektedirler. Başlangıçtan beri insanın, ölümden, tufanlardan, depremlerden, hastalıklardan korkmuş olduğunu biliyoruz....

Kapat