Aziz Nesin’in Aziz Nesin’den Seçtikleri: Sınır Üstündeki Ev

Aziz NesinEve taşındığımızın ikinci günüydü. Sağ yanımızda bir komşu var. Yol önlerinden geçiyor.
Pencerenin önüne oturmuş bir yaşlı a-dam,
– Bu evi tutmasaydınız iyi olurdu, dedi.
ihtiyara sert sert baktım:
– Bizim bildiğimiz bir kiracı bir eve taşındı mı, konu komşu
“güle güle oturun”a gelirler. Taşınmasaydınız iyi olurdu, ne de
mek? Komşuya böyle mi söylenir?
ihtiyar oralı bile olmadan,
• Benden söylemesi, dedi, o eve hırsız girer de ondan söyledim.
Bizim eve hırsız girer de öbürlerine girmez mi?
Cansıkıntısıyla cigara almak için köşedeki bakkala girdim.
• Ne sözünü bilmez adamlar var, dedim.
Bakkal,
• Hayrola? dedi.
– Bizim evin yanında bir bunak oturuyor. Evlerinin önünden geçerken “Sizin eve hırsız girer. Taşınmasaydınız iyi olurdu” demesin mi?
Bakkal,
– Doğru söylemiş, dedi, taşınmasaydınız iyi olurdu. O eve hırsız girer.
Bitek kelime söylemeden dışarı çıktım. O gün akşama kadar canım sıkıldı. Gece, sol yanımızdaki komşular oturmaya geldiler. Gece yarısına doğru tam giderlerken, komşumuz,
– Burası iyi evdir ama, hırsız girer, dedi.
Bunları kapıdan çıkarken söylediği için “neden bu eve hırsız giriyor da sizin evlerinize
girmiyor?” diye soramadım. Karım, canımın sıkıldığını görünce, güldü:
– Ayol, anlamıyor musun, dedi, şimdi kiracılar evden çıkarmanın bin yolunu bulmuşlar. Demek, bir yolu da bu. Eve hırsız giriyor diye korkutup bizi evden çıkaracaklar. Evin kirası ucuz olduğundanya kendileri taşınacaklar, ya da bir tanıdıklarını getirecekler.
Aklım yattı ama, yine de gece gözümü uyku tutmadı. Hırsızı, randevu vermiş gibi, ha
geldi, ha gelecek diye bekliyordum. Derken uyuya kalmışım. Bir tıkırtı ile fırladım.
Fırlamamla yastığın altındaki tabancayı alıp,
• Kıpırdama, yoksa yakarım!., diye karanlığa doğru bağırmam bir oldu. Eve yeni taşındığımızdan, elektrik düğmesini bir türlü bulamıyorum. Elektrik düğmesini bulacağım diye kendimi o duvardan bu duvara çarpıyorum. Derken ayaklanma bir şey takıldı, şangırtıyla kendimi yerde buldum. Hırsız çelme taktı diye az kalsın tabancadaki kurşunlan herifin karnına dolduracaktım ama, yuvarlanırken tabanca bir yana gitmiş, ben de bir yana… Karanlığın içinden,
• Hah, hah, hah!., diye insanın tüylerini diken diken eden bir kahkaha yükseldi.
• Ulan, biz korkunç yerli film mi çeviriyoruz, erkeksen karşıma çık alçak! diye bağırdım.
• Herhalde elektrik düğmesini anyordunuz. Kapının sağındadır.
Yeni kiracılar elektrik düğmesini bulmak için hep böyle zorluk çekerler.
Ses karanlıktan geliyordu.
– Ben adamı ne yapanm, sen beni biliyor musun? diye bağırdım.
Karanlıkta görmediğim adam,
– Bilmiyorum, dedi. Müsaade ederseniz elektriği açıp size yardım edeyim.
Çıt, diye elektrik düğmesinin sesi duyuldu, oda aydınlandı. Ben yere düşünce masanın altına girmişim, karım da karyolanın altına. Karşımda dimdik, benim iki boyumda bir adam vardı. Ayağa kalksam, herifi korkutamayacağım. Yattığım yerden ne olduğumu anlamaz diye, sesimi kalınlaştınp,
• Sen kimsin? diye sordum.
• Hırsızım.
• Bana bak, ben yutmam, sen hırsız değilsin. Bizi hırsızım diye korkutup evden uğratacaksın. Baksana sen benim gözüme…
Adam,
– Hırsız mıyım, değil miyim, şimdi görürsün, dedi.
Babasının evi gibi her yanı karıştırıp, işine gelenleri almaya başladı. Hem de bir yandan söylenip duruyordu:
• Demek siz burasını yatak odası yaptınız. Sizden önceki kiracı lar, burasını oturma odası yapmışlardı. Daha öncekiler de öyle…
• Bana bak, dedim, sen hırsızlık ediyorsun ama sonra ben seni şikayet ederim.
İşinden başını kaldırmadan,
• Babana kadar git şikayet et, bir de benden selam söyle… dedi.
• Ama ben karakola gidene kadar sen kaçarsın.
• Kaçmam.
• Vallahi kaçarsın. Evde ne var ne yok toplar kaçarsın. Onun için, ben seni bağlayıp, karakola haber vermeye gideceğim.
• Imdaaaat!… diye bir çığlık attı, karım.
Mahalleli de bizim kapının önünde hazır mıymış ne, birden içeri doldular. Komşular hiç
aldırış etmeden,
• Aaaa… Bu eve yine hırsız girmiş… diyorlardı.
Bazısı da,
• Bakalım hangisi? diye birbirlerine soruyorlardı.
Bizim komşulann içinde hırsızla tanışanlar, halhatır soranlar bile vardı. Hırsız kılı kıpırdamadan hababam öteyi beriyi kaldırıyor.
– Konu komşu, yardım edin de şu hırsızı bağlayalım. Gidip karakola haber vereceğim, dedim.
İçlerinden biri,
– Vallahi siz bilirsiniz ama, boşuna zahmet ediyorsunuz sanırım, dedi.
Biz ne biçim bir yere taşınmışız, şaşırdım. Kanm çamaşır iplerini getirdi. Hırsız da hiç karşı koymadı. Adamı bir güzel bağlayıp, bir odaya koyduk. Üzerinden kapıyı kilitledim. Hemen karakola koştuk. Kanm olanı biteni komisere anlattı. Komiser evin yerini sordu,
söyledik.
-Haaaa… O ev mi? dedi.
• Evet, o ev, dedim.
• Biz o eve karışamayız, dedi. Bizim bölgemizin dışında.
• Peki, biz ne yapacağız? Zavallı adamı boşu boşuna mı bağladık?
• Bir üst yanınızdaki evde otursaydınız, bizim bölgemize girerdi. O zaman biz kanşırdık.
Karım,
– Üst yandaki ev boş değildi, ne yapalım… dedi.
Bizim ev, iki karakolun emniyet bölgelerinin tam sınınnday-mış. Komiser,
– Sizin eve dedi ” ” karakol bakar, dedi.
Söyledikleri karakol da uzak. Biz oraya gidene kadar sabah oldu. Oradakilere anlattık.
Evimizin yerini sordular. Söyledik. Bir polis,
• Haa… O ev mi? dedi.
• Evet o ev, dedim.
• Bir altındaki ev olsaydı, biz bakardık. Sizin ev bizim bölgemizin dışında kalır.
Karım,
– Vah, vah, dedi, adamı da sımsıkı bağlamıştık…
– Bizim ev hangi bölgeye girer? diye sordum.
Polis,
– Sizin ev jandarmanın bölgesine girer. Oraya polis karışmaz. Siz jandarma karakoluna gideceksiniz, dedi.
Yola çıktık. Kanm,
– Aman önce eve gidip şu hırsıza bir bakalım, dedi, adam öldü mü kaldı mı?
Öyle ya… İster misin, bir de hırsız, sıkı bağlanmaktan kanı dönmesin de ölsün. Hırsızı tutalım derken, bir de katil olup çıkalım. Eve gittik. Hırsız bağladığımız gibi duruyordu.
• Nasılsın? dedim.
• İyiyim ama, karnım acıktı, dedi.
Kanm hırsıza yemek çıkardı. Tersliğe bakın, evde bamya varmış. Hırsız da bamya yemezmiş. Kanm kasaptan biftek aldı, hemen pişirip hırsızın önüne koydu. Biz hırsızı şikayet için jandarma karakoluna gittik. Olanı biteni anlattık. Jandarma komutanı, evin yerini sordu, biz de söyledik.
– Haaa… O ev mi? dedi.
Bizim evi de herkes biliyordu. Jandarma komutanı,
• Sizin eve jandarma karışmaz, polis karışır, dedi.
• Aman efendim, dedim, nasıl olur. Polise gidiyoruz, jandarma kanşır, diyor, jandarmaya gidiyoruz, polis kanşır, diyor. Bu bizim eve elbet bir kansan görüşen olacak.
Jandarma komutanı bir harita çıkardı.
• Bakın, dedi, siz haritadan anlar mısınız? Bu 140 rakımlı tesviye münhanisi. Burası da su terazisi. Burası da 208 rakımlı tepe. işte jandarmanın bölgesi buradan geçiyor. Eğer sizin oturduğunuz ev, iki metre daha kuzey batıya yapılsaydı, o zaman jandarmanın bölgesine girerdi.
• Canım iki metre için mi? Bakıverin ne olur?
• Ne mi olur? Onun ne olacağını siz değil, biz biliriz. (Haritadan gösterdi). Bakın sizin ev burada işte. Jandarma ile polis bölgesini ayıransınırın üstünde. Anladınız mı? Bizim bölgeye evinizin bahçe sinden ikibuçuk metre kadar giriyor ama, hırsızlık bahçede olmamış.
Yine polise gitmekten başka yol yoktu. Karım,
– Aman bir kere eve girip hırsıza bakalım, dedi, Allah korusun bir ölürse, başımız derde girer.
Eve gittik, hırsıza,
• Nasıl? dedim.
• Yanıyorum, çabuk bir su… dedi.
Suyu içtikten sonra:
• Bakın söylüyorum, dedi. Benim hürriyetimi kısıtlıyorsunuz.
Buna hakkınız yok. Buradan bir kurtulursam sizi dava ederim.
• Peki, ne yapalım kardeşim, dedim, bizim evin kimin bölgesine girdiği belli değil ki, seni oraya şikayet edelim. Böyle cenabet yere ev yapılır mı canım? Tam sınırın üstüne yapmışlar.
• Eeeee… dedi, ben söylemedim mi? Siz beni salıverin, yoksa hürriyetimi kısıtlamak suçundan sizi mahkemelerde sürüm sürüm süründürürüm.
• Akşama kadar müsaade et, dedim, polise bir kere daha gidelim de…
• Gitmesine git. Ama biz bu işi kaç zamandır biliyoruz. Öncesizin evin hangi bölgeye girdiğine karar verilecek. Yahut bölgelerin sınırlan değiştirilecek. O zamana kadar heheey…
Bir daha polise gittik. Bir harita da komiser çıkardı.
• Bakın, dedi, jandarma bölgesinin sının burası. Bahçe jandarmada… Evin bir kısmı bizde, bir kısmı jandarmada.
• Yatak odası sizin bölgede kalıyor. Hırsızlık da yatak odasında oldu, dedim.
– Evet ama tesbiti lazım, dedi, hem sonra bu hırsız yatak odasına uçarak girmedi ya, bahçeden girdi. Bahçe jandarmanın… Bu, yeni bir iş değil. Müzakere halinde. Bakalım sizin evi hangi bölgeye verirlerse biz de ona göre işlem yapacağız.
Eve dönüyorduk. Sağımızdaki evin penceresinden yine o ihtiyar seslendi:
• Geçmiş olsun, evinize hırsız girmiş.
• Girdi, dedim.
• O evde hiç bir kiracı oturmaz da onun için o kadar ucuza veriyorlar. Ev sahibi, kendi oturamıyor, kiracı bulamıyor. Evini yıktırıp, iki metre içeri alacaktı. O zaman tam bölgeye giriyor. Sonra sizi bulunca kiraya vermiş.
İhtiyarın karısı,
– Suç sizin değil, ev sahibinin, dedi. Ev yaptırırken suyu, elektriği, havagazını, manzarayı düşünüyorlar da, hangi bölgeye girdiğini hiç hesaplamıyorlar, insan hiç böyle sınır üstünde ev yaptırır mı?
Bir yıllık da kirayı peşin verdiğimizden evden çıkamazdık. Eve girdik. Hırsız karşımıza geçti, oturdu. Birlikte akşam yemeğini de yedik. Sonra.
– Bana şimdilik Allaha ısmarladık, gene gelirim, dedi.
Şimdi dört beş hırsız evimizin gediklisi oldu. Mahallede onları herkes tanıyor. Hatta onlarla işbirliği de yaptık. Başka, yabancı hırsızlar da dadanmasın diye elbirliği ile evimizi koruyoruz. Bakalım, ne olacak? Ya konturatımız bitene kadar, evde altı hırsız, iki de biz sekiz kişi oturacağız ya da bizim evi bir bölgeye sokacaklar. O zaman da hırsızları bulabilirsek, bölgemize karışan karakola şikayet edeceğiz. Birbirimize pek de alıştık, şikayet de ayıp olacak ya… Çünkü evin bir takım masraflarını da onlar görüyor.

Aziz Nesin
“Fil Hamdi” adlı kitaptan

Cevap Ver

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz