Birhan Keskin: Ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata

Karınca

Senin gördüğün ağzımın kenarında duran dua,
ben ayaklarımın altındaki toprağa,
döktüğüm gözyaşına inandım.
Öyle uzun ki dünya; katlanmaya,
kıvrılmaya, açılıp çarşaf olmaya.

Mümkündür yol yapmaya bir ömür, yol almaya.
bütün bunlar kıyamet
bütün bunlar cinnet
bütün bunlar cinayet demeye
bir daha düzeltilemeyecek sözler
söylemeye korkuyorum.

Bir inançtı desem.
Bu kadar dağılmam kendimi şimdi
bu dünyaya fırlatılmış gibi hissetmem, bundan.

Ne söylememi bekliyorsun
Hava aldıkça sızlayan bir diş var içimde.
Susmam bundan, konuşmam bundan.

Ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata.
İnsan olmuştum ilk o zaman.
Ya da bozulmuşlardı beni yenidoğandan.
Kendimi acıya teslim ettiğimde hatırladım,
ölünmüyordu, hatırladım.
Ölünmüyoooooorrrrrrrrrrdu.
KANAMALAR
yani aslında korkuyorum.

Birhan Keskin

Yorum yapın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Önceki yazıyı okuyun:
Pavese: Başkasından nefret eden bir insan hiçbir zaman yalnız değildir

Kapat