Kendi kendine: «Evet, yaşam içinde gerekenin yapılmadığı doğru.» diyordu. «Ama zararı yok. Gereken şey de yapılabilir. Peki nedir bu gereken şey?» İvan İlyiç bu soruyu sorduktan sonra birdenbire sakinleşti. Bu hal üçüncü günün sonunda, ölümüne iki saat kala olmuştu. Tam o sırada kolejli oğlu, babasının odasına yavaşça girdi, yatağına sokuldu. İşte o anda kara deliğe … Tolstoy’un en sanatsal öyküsü: “Ya gerçekten bütün hayatım yanlışsa?” – Nabokov okumayı sürdür