“Ölüm camdı; ölüm aramızdaydı” Öykü: Perili Bir Ev – Virginia Woolf

Bir an sonra ışık sönmüştü. Öyleyse, bahçeye mi çıkmıştı? Fakat ağaçlar, güneşin gezgin bir ışınını karanlığa çeviriyordu. O kadar güzel, o kadar nadirdi ki, ışık yüzeyinin altına serin serin gömülerek camın arkasında yanmayı istedim hep. Ölüm camdı; ölüm aramızdaydı; önce kadına geldi, yüzlerce yıl önce, evi terk edip, bütün camları mühürleyip; odalar kararmış. Adam hazineyi terk etti, kadını terk etti, Kuzey’e gitti, Doğu’ya gitti, Güney göğünde yıldızların teslim olduğunu gördü; evi aradı, onu Downs’ın aşağısında buldu. “Güvenli, güvenli, güvenli,” diye attı evin nabzı sevinçle. “Hazine senin.”

Devamı…“Ölüm camdı; ölüm aramızdaydı” Öykü: Perili Bir Ev – Virginia Woolf