Özdemir Asaf: “Her insanın bir öyküsü vardır, ama her insanın bir, şiiri yoktur.”

Özdemir AsafDamla kendini tamamlayınca damlar.
Günlerin gecelere bağlanışında bir
gecelerin günlere uzanışında iki
birikmemi tamamlanmaktan koruyorum şöyle ki:
önce bir şeyler yitiriyorum somut şeyler
çakmak tarak kalem çanta saat para gibi
önemsiz şeyler.
Alışkanlığım tükenmiyor
biriktirmeyi sürdürüyorum gene usanmıyorum.

Biçimler renkler şişeler eskiler.
Unuttuklarımı saymıyorum çünkü unutmuyorum.
Azala azala yitmekten
bir de bütünlenmekten ötede
hüzünlü bir gecikme içine dalıyorum
yalnız başıma
özel yoluma sapıyorum..
Seziyorum
birileri özenle bana bakıyor.
Uykum kaçıyor ne iyi diyorum
soyut şeyler karışıyor yaşantıma.
Elimi kesiyorum kan akıyor
gizliden gizliye seviniyorum.
Öyle yalanlar saklanıyor ki gözlerime
canım acıyor
deliriyorum;
seviyorum neden sonra anlıyorlar
acı acı seviniyorum.
Gözüme ilişiyor kulağıma ilişiyor
görmemezliğe geliyorum
duymamazlığa geliyorum
düşünmüyorum öteye itiyorum.
Damlamıyorum.
Karnım acıkıyor, yemiyorum.
Betim benzim saranp soluyor,
Adını bile anmıyorum.
Soyunup -giyiniyor karşımda Bakmıyorum.
Her gün kirleniyor, görüyorum
Okuyorum ilkin B
u yüzden her gün yıkanıyor, çirkin
Yaşını soruyor korkular, ürküler, rüyalar
Uyanıyorum, saymıyorum.
Özelliğini anlatıyor taşlar,
topraklar Sararan düşen yapraklar,
Kocaman kocaman ağaçlar,
Dinlemiyorum.
Tomurcuklara, çiçeklere bakıyorum.

Bahçede
Özdemir Asaf

Yorum yapın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Önceki yazıyı okuyun:
Hırant’ı nasıl Fırat’la buluşturduk – Mehmet Ulusoy

İstanbul’a yüzlerce şaheser mimarlık örnekleri kazandıran Kirkor Balyan ve kardeşleri, 1847 yılında Selimiye Kışlası’nı inşa ederken, bir gün bu kışla...

Kapat