Ahmet Telli: İnsan yorulur bazen insan olmaktan/ Biz yorulduk, su yoruldu…

Dedi ki O

Derelerden geçtiydik seninle, azgın 
Nehirlerden, çöl yalnızlıklarından 
Sesin bir çavlandı güllerin fecrinde 
Her yol ağzında bir daha öpüşürdük 
Böğürtlen kokardıo tedirgin boynun 
  
Buğulanan geçmiş, kanayan yara 
Avuçlarımızdaki karanlık uğultu 
Huzursuz taylar gibiydik, yılkıya 
Düşmüştük, karanlık bir yalnızlığa; 
Ürperiyordu savrulan yelelerimiz 
  
Ürperiyordu anılar sandığımız orman 
  
Bir yolculuk söylencesiydi ömrümüz 
Unutulmuş dillerin hüznüne benzerdi 
Ateşin kalbine sokulurduk, rüzgarın 
Yurtsuz soluğuna; zamansa yelkeni 
Yırtılmış uçurumdu uğuldayıp duran 
  
Sayımı yapıldıydı ateşin ve toprağın 
Suyun ve havanın anlattığı bilindiydi 
Geçirgen bir sarnıçtı anasır-ı erbaa 
Ve uygarlığın ölçüsü olmuştu insan 
Dedi ki o: Yoruldum insan olmaktan 
  
İnsan yorulur bazen insan olmaktan 
  
Biz yorulduk, su yoruldu, gök bile 
Eskimişti bakıp durmalarımızdan 
Örselenen yaralarımızı kuzguni 
Sütüyle onarırken dağ geçitleri 
Bir boşluk uykudan uyanıyordu 
  
Derelerden, azgın nehirlerden, çöl 
Yalnızlıklarından geçtiydik seninle 
Böğürtlen kokulu vadilerde durup 
Bir daha öpüşmüştük başımın hala 
Dönüp durması bundandır işte 
  
Aklım yalpalıyorsa bundandır.

 

Yorum yapın